تاریک روشنا

تاریک روشنا نخستین داستان بلند ایرانی با بن مایه­های معنوی اسطوره­ای­ست که ماجرایش در آینده­ای دور، به سال 3000 میلادی می­گذرد؛ در کهکشانی دوردست، سیاره­هایی ناشناخته و مردمانی دگرگون شده و غریبه که شاید برآیندی از همین امروز ما باشند.
«…و روشنا زمزمه می­کند: نه من، نه تو و نه هیچ آدمیزاد دیگری، در بهترین نقطه ننشسته­ایم. هرکس چنین ادعایی کند، شک نکن که خودخواه یا نادان است. تفکر رایج زمانه­ی ما، رو به دیوار نشسته، پشت به حقیقت کرده، گوش­هایش را بسته و خیال می­کند که همه­ی حقیقت همین است که او می­بیند!
اما سر همه­ی حقیقت­ها این است که تو بفهمی این جهان عظیم را چه کسی و چرا خلق کرده، این­که بفهمی خودت از کجا آمده­ای، چرا هستی و به کجا خواهی رفت… .