تا کجا با منی؟

با چیزی که از ذهنم گذشت روی تخت صاف نشستم. اگر می شد اهورا دیگر یک غریبه نباشد چه؟ شاید تمام این مشکلات حل می شد! از فکری که در سرم می چرخید قلبم مثل یک بچه گنجشک شروع کرد به تند تپیدن… اما مطمئنا اهورا به همین راحتی ها قبول نمی کرد. جدای از تمام اینها فکرم احمقانه بود، چراکه حتی تصور بیان چنین خواسته ای مرا دچار سرگیجه می کرد. ولی… ولی ارزش امتحان کردنش را داشت… داشت یا نداشت؟ حتما داشت. سلامتی رامین ارزش هر چیزی را داشت!… با این فکر قبل از اینکه پشیمان شوم گوشی موبایلم را از روی پاتختی برداشتم و دوباره روی تخت خزیدم. دستم می لرزید اما فکر کردن را کنار گذاشتم و شماره گرفتم. اهورا بعد از چند بار بوق خوردن گوشی را برداشت.