تصویرها: زندگانی من در فیلم

وودی آلن: مشغول فیلم برداریبودم که شنیدم اینگمار برگمان مرد. پیامی از دوستی مشترک روی پیام گیر تلفن. برگمان بارها به من گفته بود که دلش نمی خواهد در یک روز آفتابی بمیرد ، و چو (زمان مرگش) حضور نداشتم، فقط امیدوارم در ان لحظه، هوا همان هوای ابری ای بوده باشد که تمام کارگردان ها عاشقش هستند.من معتقدم بهتر است به زندگی در قلب ها و ذهن های مردم ادامه بدهی تا در آپارتمانت و بی نردید فیلم های برگمان به زندگی ادامه می دهند، در موزه ها، تلویزیون ها و دی وی دی ها دیده می شوند، اما با شناختی که از او دارم، این پاداش حقیری است و مطمئنم که حاضر بود تک تک فیلم هایش را با افزودن سالی بر عمرش تاخت بزند. و این تقریبا به او فرصت می داد تا شصت سالگرد تولد دیگر به فیلم سازی ادامه بدهد: و چه دستاورد خلاقی می بود. و حتی لحظه ای تردید ندارم که این زمان اضافی را چگونه می گذراند: کاری را می کرد که بیش از هر چیز عاشقش بود : فیلم می ساخت.