حرکت تئاتر به سمت شعر

آیا می توان در تاریکی اسرارآمیز و خیال انگیز تئاتری کوچک نشست و خود را بی هیچ تلاشی تنها به دست لذتی ناگزیر سپرد، چون قایقی رها در وزش باد، بی بادبان، بی سکان و در فضایی رازآلود، که در جهانِ گشوده شده در آن، بتوان عمیق ترین و پنهان ترین لایه ها و زوایای وجود را دریافت؟ رؤیاها، تصاویر و کلماتی را دید و شنید که هرگز در زندگی عادی و روزمره آن طور بر ما نمایانده نمی شوند، آن طور با حضوری زنده و گرم، بر متن تصاویری خارق العاده و شگفت آور. هم چون حادثه ای ناگهانی و ویرانگر، هم چون شعر… برای تحقق چنین رؤیایی آیا نباید تئاتر را از ویژگی های منحصر به فرد خود غنی کرد، از فضیلت های خاصی که دیگر رسانه ها قادر نیستند به آن دست یابند؟ آیا این امر با بازگرداندن تئاتر به سرچشمه های نخستین اش یعنی شعر میسر نمی شود؟ «حرکت تئاتر به سمت شعر» به بررسی رابطه ی شعر و تئاتر به منظور تعریف و تدوین و بنیان نهادن ساختار نوعی از تئاتر که آن را «تئاتر شعر» نام نهاده است، می پردازد.