حومه ی سکوت

سایه ی روباه صورت تیغ را از رگ نازک گلوی نوزاد دور کزد و با پشت دست پرمویش خونی که کاسه ی چشم راستش را پر کرده بود پاک کرد،چند لحظه به چشمان سبز درخشان زن خیره ماند و بعد آهسته نوزاد را به طرف او دراز کرد:
«خیلی خب،اجازه داری تا آخر عمر همراه فرزندت باشی»با یک دست نوزاد را در آغوش زن گذاشت و با دست دیگر تیغه ی داس را بر گلوی او سایید.
مریم عزیزی(متولد 1362 تهران)دانش آموخته ی رشته ی شیمی محض است.او در اولین مجموعه ی شش جلدی اش دشت پارسوا میکوشد علاوه بر عناصر فانتزی،از ویژگی های ادبیات وحشت بهره برد و با خلق فضایی سحرآمیز را به سوی سرزمینش ایران بکشاند.