خرچنگ های بلوری

علی هنوز سرحال بود و درباره زندگی کردن در حال، دروغ پنداشتن گذشته، ناباوری به آینده صحبت می کرد. آرام نمی گرفت. شعرهای بلندی از شاعران معاصر و گذشته، نام آشنا و گمنام، میخواند و زیر نور شمع به میهمان های متعددی که از راه می رسیدند خوشامد می گفت. دور و برمان شلوغ بود. علی دوستان بسیاری پیدا می کرد که بلافاصله وارد زندگی مان می شدند و می ماندند… حافظه قوی اش به او امکان می داد که ساعت ها، پی در پی، شعر بخواند و داستان بگوید. لحظه ای آرام نداشت و اگر بهانه ای برای آرام گرفتن نمی یافت، بلافاصله سوار اتومبیل و روانه سفر می شد. به دوستانش هر که دم دست تر بود پیشنهاد همراهی می داد. شمال یا جنوب، برایش فرق زیادی نداشت. فقط دورترین نقطه را انتخاب می کرد: از آستارا تا یزد، شیراز و یا بوشهر، … در مسیر راه هر تلمبه چاه عمیق را می دید، لخت می شد و در حوضچه های کوچک زیر تلمبه آب تنی می کرد،…
.