خواندن تئاتر

تئاتر هنری است سحر انگیز و نیازمند به مشارکت،مشارکتی که معنا و کار کردنش لازم به تحلیل است؛مشارکتی جسمانی و روانی بازیگرو تماشاگر چرا که تماشاگر نیز تبدیل به شخصیتی فعال در حین اجرا می شود.تئاتر هنری است ممتاز و دارای اهمیت،زیرا بهتر از هر هنر دیگری،مشارکت روانی فرد را در رابطه ای جمعی به تصویر میکشد. تماشاگر تئاتر،هیچ گاه نیست:نگاهش هم زمان که در پی اجراست ،دیگر تماشاگران را نیز تحت تاثیر قرار میدهد،روان درمانی و آشکار گری روابط اجتماعی،دو جریان متناقض اند که هر دو در تئاتر نمود مییابند.