دانشکده های من

فکر دانشکده را دانش آموزی به نام یورئینوف، جوانی دوست داشتنی و خوش سیما با چشم های زنانه، به من القا کرد. او در اتاق زیر شیروانیِ خانه ای با من زندگی می کرد. من در آن موقع هنوز نمی دانستم که در نقش خرگوش، می توان به علم خدمت کرد. یورئینوف بسیار منطقی بر من ثابت کرد که دانشگاه، به ویژه به جوانان امثال من نیاز دارد. بدیهی است از این سخن روان لامانوسف مضطرب گشت. یورئینوف می گفت که در قازان در خانه آن ها زندگی خواهم کرد، در پاییز و زمستان دوره دبیرستان را به پایان خواهم برد، چند امتحان – خواهم دارد و دانشگاه به من هزینه تحصیل دولتی خواهد پرداخت و پس از ۵ سال دانشمند خواهم شد. همه این ها به نظرش ساده می نمود، چون ۱۹ ساله بود و دلی مهربان داشت.