درآمدی بر اساطیر ایران

انسان همیشه به جهان گرداگرد خود توجه داشته است. از این­رو اسطوره،
بیان و نمودگاری است از “شناخت” انسان از جهان که، گذشته از صورت
ظاهر، برای انسان دارای معنایی باطنی و پنهانی نیز است. اسطوره از
جهان، طبیعت، خدایان، دیوها و خلاصه از زندگی مادی و معنوی انسان
پیشین سخن می­گوید.
اساطیر نه تنها رابطه­­ی انسان را با نیروهای مابعدالطبیعی رقم می­زند بلکه
تعیین کننده­ی ارتباط انسان با ادبیات، موسیقی، نقاشی، قصه­ها و باورهای
عامیانه، هنر و “معرفت” غیر علمی است. بنابراین، جای هیچ تردیدی
نیست که برای شناخت عمیق فرهنگ یک ملت نمیتوان از اساطیر آن
بی­خبر بود، چرا که اساطیر با جهان فرهنگی­ای که بنیاد می­گذارد تصویری
از عشق و نفرت، ثروت و قدرت، امر جنسی، مرگ و ترس ترسیم می­کند.