نویسندگان در این کتاب به بررسی تأثیرات فلسفه در علم طب پرداخته اند. در این مسیر نویسندگان تأکید می کنند که طب اکنون به دوره ای از «بی ثابتی پارادایمی» وارد شده است. به همین دلیل در این دوره پزشکان باید تمام اقدامات پیشین خود را بازبینی کنند و نقش و مسئولیت خود را در قبال جامعه و بیمارانشان مورد بررسی قرار دهند. همچنین نویسندگان از تفاوت های فلسفی میان دو مکتب واقع گرایی و تجربه گرایی صحبت می کنند و تأثیرات این دو مکتب را بر طب مورد ارزیابی قرار می دهند. در گامی دیگر نویسندگان کتاب، میان دو طبیب فرضی مناظره ای مستدل برقرار می کنند و ضمن آن می گویند که به هیچ وجه نمی توان بیماری را صرفاً اختلال در کارکردهای زیست شناختی دانست؛ بنابراین تمایز میان علل ضروری و کافی و نیز تمایز میان علل زائد و غیرزائد علت بیماری را روشن می کند. در پایان نویسندگان مباحثی دربارة اخلاق پزشکی مطرح و بُعد اخلاق را در اتخاذ تصمیم های طبی مورد مطالعه قرار می دهند.