درخت: تئاتر به مثابه زندگی

آئورلیانو: پرندگان دیگر اینجا نیستند؟ کجا رفته اند؟ چرا؟ چرا ما را ترک کرده اند؟ سرافینوس: نمی دانم. فقط می دانم که رفته اند. آئورلیانو: درخت مُرده است. درخت مُرده است. بی برگ است، هرگز شکوفه نمی دهد. هیچ میوه ای نمی تواند رشد کند. و پرندگان هرگز باز نخواهند گشت… جنگ سالار اروپایی: حلزونی را دیدم که در امتداد لبه یک تیغ می خزید. این رؤیای من است. این کابوس من است. خزیدن، الغزیدن، در امتداد لبه یک تیغ و زنده ماندن…»[از متن کتاب]