درد که کسی را نمی کشد: هشت جستار درباره ی گم شده های خلوت و شلوغی

سال 2010پس از ده سال یک نویسنده ی آمریکایی عکس خودش را روی جلد مجله ی تایم دید، کنارش تیتری بزرگ به چشم می خورد «رمان نویس بزرگ آمریکایی» و کمی پایین تر، کمی ریزتر «جاناتان فرنزن به ما نشان می دهد چگونه داریم زندگی می کنیم.» این توصیف دقیق و موجزِ آثار فرنزن است. فرنزن چه وقتی از تکنولوژی می نویسد، چه وقتی به روابط انسانی نقب می زند، چه وقتی از دوستِ در گذشته اش یاد می کند و چه وقتی از خودش می پرسد رمان نویسی در عصر تصویر و رسانه های دیجیتال چه معنایی دارد، مدام در جست وجوی پاسخی برای همین پرسشِ بزرگ است. او در جستارهایش انسانِ امروزی را در بستر زندگی اجتماعی و شهری می بیند و در این فضاست که درماندگی و درد را نشانه طبیعی زنده بودن و زندگی مسئولانه می داند. فرنزن در ادبیات و روابط اصیل انسانی به دنبال راهی نه برای تخدیر و گریز، بلکه پذیرش و استقبال از این درد است.