در امریکا

از فراز کوه ها، صلیب به دست می آیند، سرزمین موعود را از دور می بینند نوری کبود در آن درّه دور می رقصد و قبیله آن ها به سویش روان است…وآن ها خود هرگز نخواهند آمد!آنها هرگز بر ضیافت زندگی تکیه نخواهند زد، و شاید فراموش، فراموش، فراموش شده باشند. همچون امواجی که به سنگریزه های ساحل نزدیک می شوند، دقایق عمر ما نیز به پایان خود نزدیک می شوند؛***پس برایم بگو که چطور پرواز خواهیم کرد، به کدامین سو، بال خواهیم گشود و با خود چه خواهیم برد. و بختت را با خود مبر، اندوهت را با خود ببر و مرا به حال خود رها کن؛زیرا، در کنار این بهشت، با اندوه رنگ پریده تو، چیزی بگو که قادر به گفتنش نبودی، تا من نیز با تو همراه شوم.