در انتظار گودو و پایان بازی: تحلیل هایی بر تئاتر معاصر

ساموئل بکت، نویسنده، شاعر و نمایشنامه نویس ایرلندی توانست آثارخود را با قریحه ی طنزپردازی همراه کند و با رویکرد بدبینانه، خنده های نیشداری را در وجود بشر ایجاد کند. او با عریان کردن هستی انسانی از هرگونه «معنا و مفهوم» در خور، بی منطقی و بی خردی دنیایی را به تصویر می کشد که انسانیت و ارزش های انسانی در آن گم شده اند. در واقع بیهودگی ظاهری حیات، یک مضمون اگزیستانسیالستی است که می توان منشا آن را در نزد سارتر و کامو یافت. ولی بکت هرگز زیر بار این فلسفه نرفت و خود را از هرگونه گرایش ایدئولوژیک مبرا می کرد. شخصیت های بکت زبان شفاهی خود را انکار نمی کنند بلکه برعکس، وجود خود را از لابه لای آشفتگی زبانی به خود اثبات می کنند. در نزد او، موقعیت های نمایشی دقیقا به واسطه ی شخصیت ها تعیین می شوند و در نهایت این احتمال وجود دارد که توسط تغییرات بی معنای «پیشامدها» دگرگون شوند. در تئاتر بکت، صحنه های نمایش به دنبال نشان دادن حالات و نشانه های روان شناختی نیستند بلکه شخصیت ها نشان می دهند که انسان پیش بینی ناپذیر است و هرچیزی ممکن است برای هرکسی و به هر صورتی اتفاق بیفتد. در این وضعیت، یک بررسی روان شناختی از انسان و حیات- می تواند یک حقه ی نمایشی محسوب شود. به نظر ساموئل بکت، «وجود انسان» برهوتی است که در آن بین مرگ و زندگی هیچ اتفاقی نمی افتد. شخصیت های بکت به «ظهور» چیزی یا کسی برای رستگاری و برای تدام زمان امید دارند اما هرآنچه روی می دهد «بی معناست». دنیا نه تنها پوچ است بلکه «ناخوشایند» هم است؛ در این دنیا انسان با مشکل مواجهه است نه فقط با اشیایی که او را احاطه کرده اند، بلکه حتا با جسم خود، با این وجود، آثار غم انگیز بکت تداعی گر معانی خاصی از کمدی دردناک هستند که تماشاگر را می خندانند… .