در ستایش هیچ آموزی: تعلیم و تربیت تنزیهی

در کتاب “هیچ آموزی” یا تعلیم و تربیت تنزیهی، هنر والای حذف کردن برای جذب نمودن، پنهان کردن برای آشکار نمودن؛ کاستن برای افزودن، منع کردن برای ترغیب نمودن، و هیچ شدن برای همه چیز شدن به کار گرفته می شود تا در این کنشگری تضادمندانه، خلاق ترین و سیال ترین نوع تعلیم و تربیت فطری به دور از آموزه های شرطی و انتظارات درسی به ثمر نشیند.تعلیم و تربیت تنزیهی، بازگشت به اصل است، بازگشت از تربیت رسمی و بدلی، به ترتیب طبیعی و فطری؛ بازگشت از زندگی “فروکاهنده ی دنیوی”، به زندگی “فرابرنده ی اخروی” . در این گفتان خرد آشوب و هنجارکوب است که افروختن بینش، جایگزین اندوختن دانش می شود و “ذهن اندوزی تراکمی” جای خود را به “ذهن ورزی تحولی” می دهد تا هرکس به سبک خود به کشف خود و خلق سرنوشت خود بپردازد.