دهلیزهای بی خوابی

همچنان گیج بودم که برای دمی، حس کردم حجم این عطر افزون شد. به خود آمدم دیدم ندیمه ای ایستاده کنارم. با یکی از دستان، دستمال سپید کوچکی را مقابلم گرفته. با صدایی به آرامی نم نم باران می خواست تا آن را به شه دخت بدهم. انگار دوست نداشتم آن را از دستش بگیرم. تا آن رایحه با همان شدت، بسی بیشتر با من باشد؛ یعنی آن دست ها بودند که عطرشان کار دستم داده بود؟ گر گرفتم، همچون مشعل در دستم.