ردپای برف تا بلوغ کامل گل سرخ

پُرامید، پیگیر و پایان ناپذیر. این گونه زیستن، زبانِ گفت وگوىِ من با جهان است، چندان که گاه از خود سؤال مى کنم: نشناختن، نیاموختن، و باور نیاوردن به نومیدى… آیا علتِ عادت به تحملِ رنج ها نیست؟ باشد…! چه کسى گفته است بالاتر از سیاهى رنگى نیست!؟ به وقت، که با رؤیاهایمان به جنگِ مرگ مى رویم، درمى یابیم که بالاتر از سیاهى، تازه سرآغازِ همه رنگ هاى بى نهایتِ حیات است.زیستن در چنین اقلیمى ست که پرده از رخسارِ رازآلودِ چیستى ها را کنار مى زند، و تو بى آن که در زَمهریرِ هجومِ رنج ها به زانو درآیى، با ایمانى تمامْعیار، خویش را آواز مى دهى که توانستن در نخواستن است، هم به امیدِ عاشقانه ترین آرمان هاى انسانى، که یکى از آن میان… همین پیگیرىِ بى پایانِ خلاقیت است.و اینجا براى من همه چیز یعنى آفرینشِ شعر، آن هم در هر شرایطى! ذره ذره ذوب شدن تا سَرحدِ ناپیدایى، حالا به هر تعبیرى… جز آن مقصد که مضمونِ فطرى یا تقدیرِ خودْنوشته توست. فقط یک چیز، همه چیز براى یک چیز! و نخستْ قَدَم آن است که خود فدایى بى چند و چون آن شوى، چه رسد به هرچه وابسته به این سپنجِ خور و خواب و درد و دوا.هم اگر گفته شود که این راه را هزاران خطا در پى است، تو را چه باک! زیرا در سرنوشتى چنین، سرشتى نیز چنین باید. وقتى به راه برخاستى… تا انتهاىِ جهان برو! مکث، مرگ است. نباید بَرده شرایط شد، شرایط را باید دگرگون کرد.شرایط سخت است؟ باشد…! انسان هم سرسخت است. ما همچنان در پناهِ انسانى ترین رؤیاها، زنده و پُرامید خواهیم زیست؛ رُخ به رُخِ ناراستى ها، رو در روىِ کاستى ها. ما در خواب حتى نباید از تمرینِ حساس ماندن در برابرِ سرنوشتِ انسان خسته شویم. حساس ماندن در اقلیمى فراسوىِ خواسته هاى موقت و میرا. رازِ امید و روایتِ رؤیاهاى زندگى همین است؛ انسانِ نوشتن براى نوشتنِ انسان. همه چیز انسان است.