ویگوتسکی (1934-1896) که تا 30 سال پیش، تنها در محافل کوچکی از غرب با آثار او آشنا بودند، اینک به عنوان یکی از نظریه پردازان بزرگ قرن بیستم، چهره درخشان علمی و موتسارت روانشناسی تلقی می شود.
امروزه کمتر حوزه و قلمروی از علوم شناختی و رفتاری اعم از رشد، شناخت، روانشناسی زبان، آسیب شناسی روانی، نوروپسیکولوژی و توانبخشی وجود دارد که رگه هایی از دیدگاه های ویگوتسکی در آن راه نیافته باشد.
کوزولین روانشناس و روانپزشک برجسته روسی- آمریکایی سعی کرده است در این کتاب، تصویری زنده و جامع از آرا و آثار ویگوتسکی در زمان زندگی او، و نیز سیر و تحول اندیشه های او پس از مرگش در سن 38 سالگی، فراهم آورد. علل و زمینه های توجه به آثار ویگوتسکی که مخصوصا در طی سه دهه اخیر شتاب بیشتری گرفته است، به بهترین وجهی در این کتاب مورد نقد و بررسی قرار گرفته است.
این کتاب با ارائه خوانشی جدید از ویگوتسکی، او را در بافت تاریخی- فرهنگی و در پیوند با تاریخ و فرهنگ، معرفی می کند و در تمامی سطوح تجزیه و تحلیل، ایجاد ارتباط و گفت و شنود را مهمترین عامل و سازوکار زایش، پردازش و پالایش انگاره ها می شمارد.