روح غریب، جنگل تاریک

رمان­نویس اتریشی، سال 2088، بعد از سال­ها فعالیت ادبی و تالیف چند رمان، با «مسیر لاینتاهی ایستگاه­ها» برنده­ی جایزه­ی ادبی جوانان شد و همین کتاب جوایز دیگری همچون بورس هرمان لنتس، جایزه­ی هنر برلین و جایزه­ی ادبی دایره­ی فرهنگی جوامع آلمانی را برایش به ارمغان آورد.
بعد از آن رمان­های «کوه ماگدالنا» و «یاس بنفش» موفقیت­هایی کسب کردند که تا آن­که «روح غریب، جنگل تاریک» نامزد جایزه­ی معتبر ادبیات آلمانی سال 2016 شد. منقدی درباره­ی او می­نویسد. «او جهان روایتش را بر بسر بلاهایی می­نشاند که پیوسته در حال باریدن بر سر محیط زیست­اند. آن­چه رفته رفته بر سر طبیعت می­آید در پس زمینه­ی همه­ی آثارش نمود دارند.»
«بعدش چی؟ هیچی، همه­ی سر و صداها می­خوابه و قاچاقچی­ها سلاح و مخدر می­فروشن» می­خندد. «همین تازگی به قاچاقچی چوب رو گرفتن. با خرش چوب حمل می­کرده. آدم لای چوب­هاش می­برده.
می­شناختیش. هرچند هفته یه بار پیداش می­شد. حتی خرش شده بود شوخی ما که این دیگه چه شغلیه؟ مسخره نیست؟ یه دوست نچار که چند روز از زاغ سیاهش رو چوب می­زنه. نه توی قضیه رو در می­آره خره فروشی نبود. غاق بود واسه رد گم کنی. اسم این چوبه چیه، یوتوبا یا یاتوبا؟ یه چوب محکم با رگه­های قرمز. خیلی گرونه. جعبه­ها رو باهاش می­ساخته.
«ها. چی کارش کردین؟»
«دادیمش تحویل پلیس محلی. باهاش چی کار کنن، نمی­دونم، شاید اگه طرف یه کم روغن کاری کنه ولش کنن بره. شاید هم یه مسیر جدید یادش بدن. برای ما دیگه چه فرقی می­کنه؟»