روزنه آبی

نگاه کنین پشت اون کوه های مه آلود یکمرد ایستاده یه حیوان زخمی که شما خیلی دوست دارین بچه خطابش کنین،بچه ای که در هیبت یک نگاه شما از ترس کفش های خودشو لنگه به لنگه بپوشه…اون با بی پناهی خودشواز این لحظه به اون لحظه پرتاب میکنه و با چشم های پز از التماس به درهای بسته میزنده…و در همین روز روشن این بشارتم به شما می دم:این خونه دیکه روی آرامشو به خودش نمی بینه من خانواده شما رو منقرض میکنم.