روزگار من و شعر: شصت و سه روایت از زندگی محمدعلی بهمنی

دلم برای خودم تنگ می شود،آری!من فکر می کنم در تمام عمرم اگر یک حرف راست گفته باشم همین است.انسان همیشه باید از خودش با خبر باشد. انسان باید بپذیرد که تحت هر شرایطی از خودش خبر بگیرد و خبر داشته باشد؛آن هم انسان امروزی که هم احتیاج همیشگی به جنون داردو هم احتیاج جنون آور به خبری!من،محمد علی گاهی دلم برای محمد علی تنگ می شود. اینکه بگویم کدام یک از این دو،آن واقعی من است غیر ممکن به نظر می آید . یک نفر از من کسی است که هستم و دیگری کسی که باید باشم.فاصله میان این دو نفر را شعر به گونه ای پر کرده است که هیچ ردی از مرز این دو،مشخص نیست. این فاصله ای نیست که بگویم شعر من پر کرده است؛چرا که شعر از آن من نیست؛من متعلق به شعر هستم .