رژ قرمز

سیامک گلشیری یکی از نویسندگان پُرکار و شناخته شده ی روزگار ماست. او رمان ها و مجموعه داستان های موفقی را در کارنامه ی خود دارد و یکی از پُرخواننده ترین نویسندگان بیست سالِ اخیر ادبیات ایران بوده است. تازه ترین کتابِ او، رُژِ قرمز، مجموعه ای ا ست از داستان های کوتاهش که از نظرِ درون مایه و اجرا تا حدی بههم نزدیک هستند اما فضاهای گاه متفاوتی دارند. کتاب بیست و دو داستانِ کوتاه دارد. در این داستان ها می توان محورهای مهمِ جهانِ سیامک گلشیری را بهخوبی دید؛ تنهایی آدم های او که معمولاً به دستِ یک اتفاقِ ساده یا مرموز به خطر می افتد و باعث می شود آن ها وجوهی دیگر از درونیاتِ خود را برای خواننده آشکار کنند. زبانِ گلشیری خونسرد، روایی و البته دور از صفت سازی و آرایه پردازی ا ست. زبانی که به داستان گویی و نمایشِ تصویری روایت بیش از هر چیز اهمیت می دهد و برای همین آدم های معمولی او در بافتارِ این زبان بسیار ملموس بهنظر می آیند. رُژِ قرمز انواعِ روایت هایی را در خود گنجانده که مخاطبِ سیامک گلشیری را درگیر می کند. دیداری اتفاقی، همکلامی با یک راننده ی تاکسی در دلِ شب، زوج های در آستانه ی فروپاشی و… از موتیف های همیشگی این داستان نویس محسوب می شوند. اینها داستان هاییاند که معمولاً یک اتفاقِ عجیب مسیرشان را تغییر می دهد.