زمانی برای انقراض خاندان فخر ملکی

غربت نشین که شدم همه چیز سخت بود و مامان و بابا هم نبودند.کمی که گذشت همه چیز خوب شد ولی باز هم مامان و بابا نبودند.اصلا خوب ترین های هر جای دنیا بدون بابا و مامان یک چیز کم دارد.قصه هاییی که اینجا می خوانید مال روزهای بودن بابا و مامان است.روزهایی که گفتیم و خندیدیم و با تمامشان خاطره ساختیم.روزهایی که علی القاده باید فقط عکس می شدند و می رفتند توی آلبوم. ولی چون شهد و شکرشان زیاد بود شدند ننه نامه تا طعمشان بر روی کاغذ هم ماندگار شود.ننه نامه قصه شیرین کاری ه و گفتنی های شیرین بابا و مامان با چاشنی های اضافه بنده حقیر است.هزار هزار بوسه بر دست هایشان که گذاشتند هر چه که بود را شاخ و برگ اضافه دهم و به طنز بیاورم جنبه لایتناهی و حال باحالشان را برای شصت سالگی ام از خدا می خواهم.