زهره

:در روحم طوفانی برپا شده بود و در خود هیجانی آمیخته با شادی احساس می کردم . این جمله و آن نام که برای نخستین مرتبه به گوشم می خوردند تا تاروپود روحم رخنه کرده ، با خود مشغولم داشته بودند.نه آن جرئت را داشتم که این گفته را همچون سایر حرف ها دروغ و تزویر بپندارم و نه آن فداکاری را داشتم که کاملا با حقیقتش یکی بدانم .گیج و آسیمه سر گشتم .اما از آن هم غافل نتوانستم بود.زهره! این اسم به گوشم آشنا می آمد اما او را نمیشناختم .هر چه اندیشه کردم چیزی دستگیرم نشد و طرفی نبستم.کبوتر خیال به بام حیرت نشست.