سال دو فصل دارد

تئاتر مونو/شورایی دریچه ای نو و رویکردی نوین برای آنالیز و بازخوانی دوباره ی تئاتر ستم دیدگان در ایران است. جریانی که با تلقی های نادرست از روش های آگوستو بوآل و ابهامات موجود مبارزه و از هر نوع سکوت و عزلت پرهیز می کند تا همه صدای مردم را در تئاتر بشنوند؛ راه را بر انکار تئاتر ستم دیدگان می بندد و در عین حال قابلیت ها و کاربردهای بی شمار و البته ناگفته و ناشناخته ی آن را نمایان می سازد. تئاتر ستم دیدگان فقط یک تئاتر خیابانی رایج نیست؛ بلکه جادوی آن می تواند همه ی فضاهای موجود از کافه و آپارتمان تا پلاتو و تماشاخانه های حرفه ای تاتر را منقلب کرده و هر جایی را به فضای زیبایی شناختی و بستری برای توانمند سازی مردم تبدیل کند.