سرخپوست می رود و داستان های دیگر

درست پیش از غروب،او پشت کنده ی چوبی قرار گرفت و حرکت آهسته و رو به جلوی ردیفی از مورچه ها را دنبال کرد.تعدادی از آن ها را برداشت و با اکراه خورد.شبیه مهمانی که برای شام دعوات دارد پیش از رسیدن غذا از توی ظرف،آجیل شور بر میدارد تا خودش را سرگرم کند.
مزه شور آن ها در هانش بزاقی خاص ایجاد کرد.
به خط مورچه ها که اصلا قطع نشده و با ترتیبی فوق العاده و بی وقفه همچنان در حال حرکت بود،خیره ماند.او در تمام آن روز چیز دیگری نخورده بود…