سرینا

ترن، در حالیکه چرخهایش بر ریلهای آهنین ریتم یکنواختی را سرداده بود، تیرگی شب ایتالیا را میشکافت و خروشان به پیش می تاخت. انبوه کشاورزان و روستائیان چاق و فربه، و کودکان لاغر و خشکیده، و کسبه و تجار وارفته . زهوار دررفته، و تعداد بیشماری سرباز امریکایی، گوشه و کنار آن را پر کرده بودند. بوی نا و کسالت آوری همه جای قطار را در برگرفته بود مثل بوی خانه ای که سالهای متمادی تمیز نشده باشد و بوی تاز? بدنهای خسته و ژولیده و مدتهای طولانی شسته نشده و مدتها محبت به خود ندیده هم به آن اضافه شده باشد. با وجود این، هیچکس به فکر باز کردن پنجره نیفتاده بود. هیچکس جرأت اینکار را نمی کرد. پیرزنان در مقابل هجوم هوای گرم شب ممکن بود چنان جیغ بکشند که گویی مورد حمله قرار گرفته اند.