سرانجام زمان آزادی گروگان ها فرا رسید. دنیا در تب و تاب بود و همه ی میکروفون ها و دوربین ها به سمت ایران. روی پلکان هواپیمای الجزایری در نقطه ای دوردست و حفاظت شده در فرودگاه مهرآباد ایستاده بودم. فهرست اسامی 52 و گروگان آمریکایی را در دست داشتم و یک مسئول الجزایری نیز در کنارم بود. گروگان ها یک به یک از کنارمان رد می شدند و نام شان را روی فهرست نشان می دادند و همان مسئول علامتی کنار نام شان می زد.
مطلع نیستم گروگان ها در دوره ی نگهداری شان به تلویزیون یا روزنامه دسترسی داشتند یا نه. در این صورت باید چهره ام برای شان آشنا می بود. روشن بود که مردم آمریکا با ام و مسئولیتم در مقام مسئول و هماهنگ کننده ی کار گروه آزادسازی گروگان ها در دولت شهید رجایی آشنایی کامل دارند و این را از سیل نامه هایی فهمیدم که بعد از آزادی گروگان ها از نقاط مختلف آمریکا دریافت کردن. بروس لینگن، کاردار سفارت که در محل وزارت خارجه نگهداری می شد، اما مرا به خوبی شناخت. به هر حال او در شرایط بهتری بود وچه بسا اطلاعاتی بیش از دیگران از روند ماجرا و دست اندرکاران آن داشت و روزنامه هایی به دستش می رسد. یک بار هم مرا در محل نگهداری اش در وزارت خارجه دیده و شاید خاطره ای از آن دیدار در ذهن داشت. او هنگام بالا رفتن از پله های هواپیما و عبور از کنارم، تمام قد روبه من ایستاد و با احترام کامل دست داد و گفت: «نمی دانم چطور باید از شما تشکر کنم. آقای عزیزی .»
(از متن کتاب)