شوپنهاور

آرتور شوپنهاور متفکری منزوی است . فلسفه او نوعی فلسفه انزواست که حاصل تماس شخصی و نزدیک با آثار گذشته است . او آثار فیلسوفان را به زبان خودشان بی واسطة مترجم ، شارح و مفسر می خواند . شوپنهاور خود را در بند آنچه هر یک از آنها می گویند ، روایت می کنند یا می اندیشند نگه نمی دارد . او که ادبیات و فلسفه را کاملاً می شناسد ، می خواهد تفاسیر دانشگاهی را به کلی نادیده بگیرد . شوپنهاور که شخصی بدگمان است ، تنها نگاه خاص خود و داوری خویش را قبول دارد . او در بسط و پروراندن فلسفه اش بر این باور نبود که پاسخ دادن به انتظارات ، پرسش ها و هیجاناتی که به شکل لحظه ای سایه گستر می شوند کاری ثمربخش باشد . او از همان ایام جوانی بی درنگ نسبت به خوش بینی به میراث رسیده از روحیه عصر روشنگری ابراز انزجار می کند . به نظر شوپنهاور ، شدن تاریخی ، خود چیزی نیست جز بازنمودی همواره یکسان و غم انگیز از ارادة زیستن ، اراده ای که خود ، بیگانه با هرگونه آیندگی ، ناتوان از شدن است.