«همیشه چیزی در صدا هست که از کنار ما می گذرد وشگفت زده مان می کند،چه بخواهیم چه نخواهیم.»با نگاهی به گذشته می توان گفتتعجب آور نیست که عده ی قلیلی جرات آن را داشته اند تا با سایه ی رقصان و روح آوازه خوان صدا رو به رو شوند:این همان نقصی است که صدا-تصویر میشل شیون شجاعانه بر آن شده تا برطرفش سازد.
گام اساسی ای که شیون بر می دارد فرض گرفتن این امر است که«هیچ هماهنگی طبیعی و از پیش موجودی بین تصویر وصدا»وجود ندارد-سایه در حقیقت آزادانه در حال رقص است.روبر برسون بنا به شیوه ی موجز همیشگی اش ایده ی مشابهی در ذهن داشت:«تصاویر و صداها همچون غریبه هایی اند که در یک سفر باهم آشنا می شوند وپس لز آن هم نمی توانند از هم جدا شوند.»