فارسی بخند

«فارسی بخند» نخستین اثرداستانی سپیده سیاوشی است که
در دوازدهمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری به عنوان
بهترین مجموعه داستان برگزیده شد و مورد توجه منتقدان و
مخاطبان داستان ایرانی قرار گرفت و در فاصله اندکی به
چاپ­های متعدد رسید. سیاوشی، بدون نگاهی جانب­دارانه،
زنانی به یادماندنی را در داستان­نویسی فارسی به جای می­گذارد
که فراموش­نشدنی و ملموس­اند. نویسنده شخصیت­ها را به
خوبی در موقعیت­هایی خاص اما به ظاهر عادی قرار می­دهد و
پیچیدگی را در ساده­ترین تصمیم­گیری­ها نشان می­دهد.

زن گفت” «صدای باران، هیچ­کس هم که توی خیابان نباشد
خودش دلگرمی است. اما حالا انگار همه­چیز مرده چرا برف صدا ندارد؟»
مرد اوهوم کوتاهی گفت. سرش را هم بالا نیاورد. زن حس
کرد خانه­شان شبیه جزیره­ای شده که هر لحظه بیشتر زیر آب
می­رود. به ساختمان­های رو­به­رونگاه کرد و چراغ­هایی که همه
سر ظهر روشن بودند. این­همه جزیره کنار هم. هیچ­کس توی
خیابان نبود. مرد گفت:
«از کنار آن پنجره نمی­خواهی کنار بیایی؟ فکر می­کنی آن­جا
بایستی برف نمی­بارد؟»
زن آهسته با دلخوری گفت: «هیچ کاری نکردم امروز.»
بعد بلندتر گفت:
«این برف­ها آب هم می­شوند؟ اگر خیابان­ها همیشه این شکلی
بمانند؟ وحشتناک است.»