فروید پیش از جنگ جهانی اول، مواجهه با میل جنسی را جزء سائق های مربوط به خودخواهی در ذهن خود تصور می کرد. این ها کاملا از هم جدا بودند: سائق های جنسی خودخواهانه نبودند، سائقه های خودخواهانه جنسی نبودند؛ اولی در خدمت تداومٍ گونه و استمرار نوع (بشر) و دومی در خدمت تداوم خود (self) بود. اما فروید در مقاله مهم خود «درباره خودشیفتگی» (1914) خطی متفاوت را آغاز کرد. او گفت یک «اگو ـ لیبیدو» (خود ـ زیست مایه) وجود دارد، درست همان گونه که یک «ابژکت ـ لیبیدو» (شیء ـ زیست مایه) وجود دارد، یعنی این که «خود» نیز مانند اشیاء دیگر می تواند به لحاظ شهوانی تغییر یابد. اما این بدان معناست که تئوری قبلی سائق دیگر پذیرفتنی نیست. نوشته Jenseits des Lustprunzips (فراسوی اصل لذت) که در سال 1919 نوشته و در سال بعد منتشر شد، نخستین بیانیه روشن درباره تئوری جدید سائق توسط فروید است. در این تئوری عشق و زندگی در برابر پرخاش گری و مرگ ایستاده اند.