فراموشی

فراموشی از نثری روان و بی خدشه برخوردار است.نویسنده در روند شکل گیری رمان،گذشته از یکی دو توضیح نه چندان ضروری،با نگاهی دوربین وار فضای زندگی اروپایی و ایرانی را،متناسب با دنباله گیری رویدادها،به زیبایی بازسازی میکند.درست مثل اینکه در حال دیدن فیلمی هستیم.
نویسنده فراموشی از کلی گویی های مرسوم دوری می گزیند،و کتاب پر از نکته های مملوس از روابط بین آدم ها در شرایط متفاوت است،که از توجه نویسنده به جزی ترین پدیده ها حکایت میکند.