فرهنگ، تئاتر و فراغت

(کبوتر من!) کبوتر آرام لب های خشکیده اش را تکان می دهد. مثل خاک خشک و تشنه ای که چشم به راه باران است. کبوتر می خواهد بخنند… با وجود همه ی مصیبت ها بخندد … با عشق و به گرمی بخندد … خنده ی عشق را به نمایش بگذارد. باز نگاهش می کند … به عمق چشم ها و به عمق نگاه هایش نگاه می کند. گویی می خواهد از راه چشم هایش کبوتر را در عمق قلبش جای دهد. باز تا آن دم هرگز چنین حس عمیق و غگینی را درون خود احساس نکرده است … هرگز در چنگال چنین موج سهمگینی گرفتار نشده است. کبوتر … علتش کبوتر است. کبوتر، سرنوشتی در هم آمیخته … سرنوشتی روشن … سرنوشتی تاریک … مایه ی زندگی … مایه ی مرگ و نیستی. کبوتر مایه ی صبر و شکیبایی …