فصل چهارم

حتی در خیال صدای گذاشتن صندلی را برای نشستن تو شنیدم چه با شکوه و چه با وقار می آمدی.
می آمدی و می آمدی ولی هر دم کم رنگ و کم رنگ تر می شدی به گونه ای که هرگز نه به من و نه به صندلی نمی رسیدی ولی من همچنان غرق تماشای تو می ماندم زیرا تئ شاخص ترین میهمان خاطرات منی همیشگی ترین چهرهای که همیشه تنها در دلم نشسته ای.