مارتین هایدگر: هستی و زمان

هستی و زمان را می توان پاسخی به سلطه ی نظریه ی شناخت بر فلسفه ی مدرن دانست که از زمان دکارت شروع شد. هایدگر پرسش ها در باب شناخت را کنار گذاشت و مستقیماً به مطالعه ی هستی موجودات روی آورد… تبیین هستی در این کتاب در تضاد شدید با یکی از فرض های اصلی جریان غالب فلسفه ی غرب قرار می گیرد: این فرض که هستی را باید همچون چیزی اندیشید که پایدار و تغییرناپذیر است. هایدگر معتقد است که هستی در زمان گشوده می شود؛ در واقع هستی خودِ زمان است… هستی و زمان با پرسشی آغاز می شود که به گوش ما بسیار غریب می آید: معنای هستی چیست؟ طرح هایدگر بازاندیشی پرسش هستی است؛ اما باید توجه داشت که پرسش وی درباره ی حس ما نسبت به واقعیت است و لذا تبیینی کامل از نحوه ی هستی انسان یا دازاین (نامی که هایدگر بر انسان می نهد) را لازم می آورد.این کتاب بخشی از مجموعه ای با عنوان «متون محوری فلسفه» است که بناست با توضیحاتی کوتاه و روشن، گرچه نه ابتدایی، مهم ترین آثار تاریخ فلسفه را به خوانندگان معرفی و آن ها را برای مواجهه با خود این متون آماده و ترغیب کند.