مارسل پروست و ادراک زمان

گزافه نیست اگر در مجموع? شرح و نقدهای نظریه پردازان طراز اول در باب «در جستجوی زمان از دست رفته»، اثر سترگ مارسل پروست، منظوم? چهارگفتار کتاب حاضر را یک رویداد بنامیم. ژولیا کریستوا که از بزرگ ترین منتقدان ادبی عصر حاضر است در این گفتارها از نقدهای بلاغی شایع فاصله گرفته و از منظری تاریخی به ردیابی تبارشناسی سوبژکتیویته ای می پردازد که تواماً چهره های درهم تنید? مارسل را در مقام نویسنده، راوی، و شخصیت های محوری این رمان بلند، به ویژه در رابطه اش با پدید? مادرانگی تصویر می کند.کریستوا می کوشد در این منظومه به کل ساحت تجرب? پروست بپردازد و نشان دهد که چرا پروست سنگ محک تناسب نظری? تناسب نظری? ادبی در دوران معاصر است. بی شک این چهارگفتار، در کنار خوانش های ژیل دُلوز و ژرار ژنت، از ماندگارترین قرائت های اثر جاودان پروست در زمان? ما هستند.