متل ماه عسل

سام: من اون شخصیت رو دوست داشتم. نوشته های تو خیلی کُندن…اون داستان پست مدرنیستیت در مورد اون مُلحده که هشتاد سال توی یه اتاق خالی، بی که تکون بخوره، تنها می نشست چون که می خواست زندگیش آهسته بگذره… خوابم برد اصلا…خاخام: امروزه بسی باب است انسان ها الحاد را ستایش کنند، اما دمی که در بستر مرگند، روحانی ای مطلبند تا آرامش شان دهد یا اومانیستی سکولار فریاد زنان که، “داره در می کشه، داره درد می کشه، دستگاهش رو قطع کنید؟ ” جری: آهان! متوجه م، خاخام… منظورت اینه می تونی کمک کنی؟خاخام: بنده؟ خیر… تنها خدا قادر است کمکت کند.تمام آنچه بنده می توانم ختنه است و ترتیب دادن خاکسپاری آبرومندانه ات.فروشگاه اینترنتی سی بوک