مثل یک بوم سفید

سالهاست میان ثانیه ها،ساعت ها و روزها گم شده اندو حالا کلمات آنها را پیدا می کنند:آدم ها،رنگ ها،صداها و مرگ.کلماتی که مردی را میمیراند و شتری را می یابند.عشقی را می کشند و دلی را می ربایند.دنیایی را می سازند و عطری را در فضا می پراکنند.این جادوی کلمات نیست،زندگی آنهاست.