مرگ همین گوشه کنارهاست: مجموعه داستان

در سایه روشن صبحگامی مردی که جلوتر از بقیه ایستاده بود بعد از خواندن چند جمله کوتاه از روی کاغذ، با سر اشاره کرد. مامور با لگد چارپایه ی زیر پایه جوانک را پرت کرد. صدای هق هق گریه ی زن را زیر رواق تاریک شنید. سرش گیج رفت. دهانش تلخ و گس شده بود. به جرز دیوار تکیه زد. جرات نکرد سرش را بلند کند.
مردی که کلاه پوستی بر سر داشت، در روشنایی ماسیده ی صبحگاه زمستان، یک لحظه برگشت و نگاه اش کرد و اشک هایش را با دستمال پاک کرد. صدای مبهم زمزمه ی زن سیاه پوش را شنید. مرد سرش را بلند کرد. جنازه ی جوانک، آویزان از دار، با نسیم صبحگاهی به آهستگی تکان می خورد. اشک در چشم های مرد پر شد. به هق هق افتاد و آنگاه بی اراده بلند بلند گریه کرد و در فضای خاکستری صبح بارانی، به طرف در بزرگ آهنی برگشت.