:درباره معماری ایران بسیار نوشته اند،از مسجدها و کاخ ها گرفته تا آرامگاه ها و کوشک های باغ ها.اما موضوع این کتاب سنت بومی ای است که در بسنر زندگی در زیسنگاه های خرد و کلان ایران پاگرفته و از قضا بیشنر در بناهایی خودنمایی می کند که از دایره مطالعات تاریخی معماری به کنار مانده اند؛سخن از بناها و سنتی ویژه در معماری است که حیات در این سرزمین بیش و کم بیابانی با این آب و هوای خشک و خشن بدان وابسنه است.فهم چشمگیر ایرانیان در زندگی در این زمین خشک پرداخته هزاره هاست،و نه قرن ها.آنچه نشانه نبوغ نادر اینان است ، نه ممکن کردن زندگی،که بسیار فراتر از آن،ساختن تمدن است درخشان و خیال انگیز در این اوضاع سخت طبیعی.