آلبر کامو در این مقالات، همان فضاهایی را جستجو می کرد که بیشتر در نگارش خلاقش به آن ها دست یافته بود. کامو، هیچ گاه به کسی اجازه نمی داد این مقالات را ضمنی یا کم اهمیت تر از رمان ها و نمایشنامه هایش در نظر بگیرد، چرا که او مقالاتش را به عنوان بخش قابل توجهی از میراث باز می شناخت که اینک می توانست به واسطه آن ها، با آیندگان روبرو شود.