پری اندرسون، فارغ از آثار و مطالعات تاریخی تأثیرگذارش (گذار از عهد باستان به فئودالیسم، تبارهای دولت های استبدادی، مسائلِ انگلستان، جهانِ کهنه ی نو)، در طول حیات فکری اش همواره دغدغه ی مواجهه با مجموعه ی نظریه ها و منظومه های فکری را داشته است. او در اثر حاضر، که در سال 1976 منتشر شده است، با بررسی مجموعه ی نظریه پردازان متعلق به سنت ماتریالیسم تاریخی، به بررسی چرخش های فکری آنان و زمینه های سیاسی-اجتماعی مؤثر بر این چرخش ها می پردازد: انتقال محورهای اصلی نظریه از سیاست و اقتصاد به فلسفه، تمرکز بر مطالعه ی فرهنگ و در صدر آن هنر، تلاش برای یافتن تباری فلسفی برای مارکس و ماتریالیسم تاریخی، کاهش روحیه ی بین الملل گرایی و فقدان مباحثات بین نظریه پردازان بر سر آثارِ درون همین سنت که دست آخر هر نظریه پرداز را به جزیره ای جداافتاده بدل کرد که یکه و تنها بر کرسی استادی اش در دانشگاه تکیه زده است؛ و این ها همه، در عین حال که حاصلِ غیاب جنبش های توده ای گسترده در این دوران بود، در تشدید این وضعیت و دامن زدن به فاصله گرفتن این متفکران از توده ها نیز مؤثر بود.