در دراماتورژی دورنمات «فقر» نیرومندتر از ملاک های اخلاقی بشر است. در «ملاقات بانوی سالخورده» نیروی ثروت کلیه ی ملاک های با ارزش را بی اعتبار می کند و از بی گناهان جنایتکار می سازد.اما تقصیر به گردن هیچ کس نمی افتد چرا که قربانی و جلاد هردو دربند و اسیر نیرو های مخرب یک دیگرند که از میان برداشتن شان تا به امروز ممکن نشده. زیرا همه ی رشته ها به هم مربوط اند و یقه ی مسئول خاصی را نمی توان چسبید. چون ما مطلق هستیم و به تاریخ بسته ایم. دورنمات در عدالت مطلق، بی عدالتی را معرفی می کند و در ایمان کفر را آدم های او مدام در تلاش اند که در این دنیای بی در و پیکر و وانفسا تغییری ایجاد کنند. همگی با فکر و قصدی استثنایی پا به میدان می گذارند ولی «دن کیشوت وار» مسخره می شوند و لای پره