منتظر می مونم

ساعت یک صبح «کارل»، دربان شب، نور آخرین سه چراغ رومیزی لابی اصلی هتل «ویندرمیر» را کم کرد، موکت آبی یکی دو پرده تیره تر شد و دیوارها عقب رفتند و دور شدند. صندلی ها پر شد از آدم های سایه واری که روی آن ها لم داده بودند. «تونی ریسک» که روی یکی از صندلی ها نشسته بود روبه دوشیزه «کرسی» کرده و می پرسد که آیا او از «گودمن» خوشش می آید؟ کرسی، نگاهی به تونی می اندازد، اما پاسخ نمی دهد. او این بار سؤالش را درباره «موتزارت» تکرار می کند و کرسی احساس می کند که تونی قصد دارد سربه سر او بگذارد، اما… .