منظومه ی دریانورد کهن

ترسانم از تو دریانورد کهن!ترسانم از دست نحیفت!پوستی بر استخوانی و آفتاب سوخته،چون ماسه های زبر لب دریا.ترسانم از تو، از چشم درخشانت،از دست نحیفت که چنین سوخته.مترس، مترس، ای مهمان عروسی!این تن فرو نیفتاد.