مهر ممنوع

با تردید و دودلی در را باز کرد و دوباره دلش به درد آمد. دوباره سیل خاطرات گذشته به قلبش هجوم آوردند و چهارستون بدنش را لرزاندند.همان تابلوهای زنده و زیبا. همان پنجره هایی که با کرکره های چوبی مسدود شده بود. همان مبلها و همان کاناپه که کنار هم می نشستند و راز دل می گفتند. بی اختیار به سوی اتاق خواب رفت و در آن را گشود. به سرگیجه افتاد. تمام آن بی قراری ها و راز و نیازها در دلش زنده شدند. سهرابی که سر از پا نشناخته سحرگاه به این کلبه ی کوچک می آمد، با سهرابی که اکنون می دید زمین تا آسمان فرق داشت.