مگره و سایه پشت پنجره

جسد همچنان تنها، سر بر روی نامه های پراکنده، در دفتر کارش بود. ناگهان صدای فریادی از طبقه دوم به گوش رسید. صدای فریادی گوش خراش، مثل کسی که نومیدانه کمک می طلبد. ولی زن سرایدار خم به ابرو نیاورد و ضمن باز کردن در اتاقش، آهی کشید و گفت: «خب…! بازم زنکه دیوونه…»