میشل فوکو: زهد زیبایی شناسانه به مثابه گفتمان ضددیداری

کتاب حاضر، دارای پنج فصل است که در آن ها تلاش شده است که برخی از دیدگاه های «فوکو» را بیان کند. نگارنده می کوشد ذیل این مبحث، به یکی از دغدغه های بنیادین «فوکو» پاسخ دهد؛ نقد روابط نامتقارن و نامتقارن در جامعه مدرن. مؤلف بیان می دارد که روایت «فوکو» از مسیحیت و مدرنیته، بیانگر تقابل و تعارض میان این دو قلمرو است؛ اجتماع شبانی مسیحی و جامعهٔ روان شناسی مدرن، رویه های فردیت سازی را در فرایندهای تمامیت ساز منحل می کنند؛ اما هارمونی فلسفی در یونان باستان، میان «خود» و «دیگری» نوعی همزیستی زیبایی شناختی را ممکن می کند؛ شاگرد یونانی در رابطه با استادش «سقراط» در پایان راه به خودآیینی می رسد، اما بیمار در مواجهه با روان شناس، همواره مطیع و منقاد است. جامعة فیلسوف، جامعه دوستی و دیالوگ میان انسان های آزاد و برابر است؛ در مقابل، جامعه روان شناس، تحت سیطره چشم های نامتقارن و نامتقابل است. این کتاب داستانی است دربارة «مراقبت از خود» و «مراقبت از دیگران».