هنگام رسیدن خبرهایی درباره تظاهرات بنغازی، در نایروبی کنیا بودم. واکنش قذافی در برابر این تظاهرات نگرانی شدید او بود؛ اما، به زودی معلوم شد که نیروهای ضدانقلاب در پی بهره برداری از عقب ماندگی نیروهای اجتماعی در لیبی اند. هنگامی که نیکلا سارکوزی در جایگاه حامی آن «قیام» نمایان شد، بی درنگ این نکته آشکار شد که بریتانیا و فرانسه در اندیشه شرارت اند. نیکلا سارکوزی دوست جنبش های پیشرو آفریقا نبود. حمایت پرتوان او از شورای انتقالی ملی (NTC) به هشدار جنبش جهانی صلح انجامید. جنبش صلح در ایالات متحد، بر سر خصلت اجتماعی نیروهای به حرکت درآمده در لیبی دستخوش دو دستگی شد. هنگامی که بریتانیا، فرانسه و ایالات متحد در جهت تصویب قطعنامه های شماره 1970 و 1973 سازمان ملل متحد فشار وارد می کردند، نیروهای نظامی آنچنان از شرایط موجود بهره برداری کردند که همگان دریافتند نیروهای ناتو برای حفاظت از مردم غیرنظامی مداخله نکرده اند.